SEKCJE I NASZE SUKCESY

Kolarstwo dla niepełnosprawnych wzrokowo to jedna z nowszych dyscyplin sportowych. Wyścigi kolarzy tandemowych w Europie zaczęto organizować dopiero w latach 80-tych ubiegłego wieku, a pierwsze poważne międzynarodowe zawody odbyły się w 1984 r. W 1988 r. na paraolimpiadzie w Seulu po raz pierwszy rozegrano szosowe wyścigi tandemowe z udziałem osób niewidomych i słabo widzących. Natomiast wyścigi na torze trafiły dopiero do programu amerykańskiej paraolimpiady w Atlancie w 1996 roku, po dokonaniu technicznych udoskonaleń sprzętu. Prekursorem polskiego kolarstwa tandemowego jest Ryszard Kożuch z Poznania. Pierwsze Mistrzostwa Polski zostały rozegrane w 1997 r. w Bielinach k. Kielc. Kolarstwo tandemowe jest to sport integracyjny, gdyż zespół stanowią dwie osoby – na pierwszym siodełku osoba widząca, a na drugim osoba z schorzeniem  wzroku. W wyścigach uczestniczą zawodnicy w różnym wieku. Zawody organizowane są na terenach nizinnych i górskich. Mogą to być wyścigi wieloetapowe. Etapy mogą polegać na wyścigach indywidualnych na czas, mogą być kryteria uliczne i wyścigi ze startu wspólnego. Kolarstwo tandemowe składa się z dwóch dyscyplin – kolarstwa torowego i kolarstwa szosowego. 

 

Bowling (ang. ten-pin bowling) – rodzaj gry w kręgle. Jest to najpopularniejsza odmiana gry w kręgle. Została stworzona w oparciu o kręgle klasyczne. W odmianie tej występuje dziesięć kręgli ustawionych w trójkąt. Tory są podobne do tych w kręglach klasycznych, ale gra się bilami większymi, które mają otwory na palce. Wrzuca się po 10 kręgli. W bowling grają również niewidomi. Gra ta różni się nieco od tej, w którą grają osoby widzące. Stosuje się specjalne prowadnice, przy pomocy których można wyznaczyć cel i posłać kulę we właściwym kierunku. Jeżeli uda się potoczyć ją równolegle, kula strąci kręgle.

Strzelectwo laserowe i pneumatyczne są jednymi z najmłodszych dyscyplin sportowych uprawianych przez niewidomych i słabowidzących, zarówno w naszym kraju jak i na świecie. Zawodnicy startujący w zawodach w przeciwieństwie do pełnosprawnych posługują się słuchem, a nie wzrokiem. Jako pierwsze zaistniało strzelectwo laserowe, w którym komputer podłączony do tarczy przetwarzał wiązkę lasera na dźwięk. Obecnie jednak to strzelectwo pneumatyczne zaczyna odgrywać największą rolę.

Sportowa gra w szachy
Gra niewidomych w szachy różni się od gry osób widzących tylko nieistotnymi drobiazgami technicznymi. Drobiazgi te umożliwiają grę niewidomym, ale nie wpływają na jej charakter. Używana jest specjalna szachownica, której pola czarne są wyższe o kilka milimetrów od białych. Na środku każdego pola znajduje się otwór. W otwory te wkłada się bolczyki figur i pionków. Czarne figury i pionki mają bardziej ostre zakończenia niż białe. Za obowiązek wykonania ruchu uznaje się wyjęcie figury lub pionka z otworu, a nie dotknięcie. Zawodnik musi informować słownie przeciwników o wykonanym ruchu, podając oznaczenie pola, z którego dokonał ruchu i numeru pola, na które przestawił figurę lub pionek. Przy rozgrywkach obowiązują dodatkowe przepisy ustalone w kodeksie szachowym, które jednak nie naruszają zasad tej gry.

Przy grze w brydża niewidomych obowiązują takie same zasady, jak w przypadku widzących graczy. Są tylko drobne różnice techniczne. Rozgrywki trwają po 10 minut, a nie po sześć. Do gry używa się kart brajlowskich. Licytacja niczym się nie różni, natomiast zawodnicy mówią, jaką kartę kładą na stole i to wszystko.

Warcaby stu polowe
Niewidomi grają w warcaby zwykłe i w stu polowe. Zasady gry w obydwa rodzaje warcabów są podobne, z tym że zwykłe rozgrywane są na planszy sześćdziesięcio cztero polowej, a stu-polowe na stu polowej. W pierwszych gracze mają po 12 bierek, w drugich po 20. Plansze mają czarne pola podwyższone o kilka milimetrów w stosunku do białych i otwory w środku pól, w które wstawia się bończyki bierek. Zapobiega to przypadkowemu ich przesuwaniu. Gra toczy się tylko na czarnych polach – bierki i damki posuwają się po przekątnych. Zasady gry dla osób niewidomych i osób widzących w obydwa rodzaje warcabów są takie same. Dodać należy, że warcaby stu polowe nazywane są też warcabami polskimi, a ostatnio – międzynarodowymi.
WYNIKI W 2019
WILKASY 19-26.05.2019 R – OGÓLNOPOLSKI TURNIEJ W WARCABACH STU POLOWYCH NIEWIDOMYCH I SŁABOWIDZĄCYCH UDZIAŁ WZIĘŁY 2 OSOBY
ŚWIDNIK 29.04-05.05.2019 R – XVI PUCHARU ZIEMI LUBELSKIEJ W WARCABACH STU POLOWYCH NIEWIDOMYCH I SŁABOWIDZĄCYCH UDZIAŁ WZIĘŁY 2 OSOBY
SIELPIA 9-16.06.2019 R – OGÓLNOPOLSKI TURNIEJ W WARCABACH STU POLOWYCH NIEWIDOMYCH I SŁABOWIDZĄCYCH UDZIAŁ WZIĘŁO 5 OSÓB
KRYNICA MORSKA 02 – 09.09.2019 R. – OGÓLNOPOLSKI TURNIEJ WARCABOWY IM. LUDWIKA HUTNERA NIEWIDOMYCH I SŁABOWIDZĄCYCH UDZIAŁ WZIĘŁA 1 OSOBA
DŹWIRZYNO 09-16.09.2019 R – OGÓLNOPOLSKI TURNIEJ W WARCABACH STU POLOWYCH OSÓB NIEWIDOMYCH I SŁABOWIDZĄCYCH UDZIAŁ WZIĘŁY 3 OSOBY
ŁEBA 12-20.09.2019 R – PUCHAR POLSKI W WARCABACH STU POLOWYCH OSÓB NIEWIDOMYCH I SŁABOWIDZĄCYCH UDZIAŁ WZIĘŁO 5 OSÓB
SUWAŁKI 26-31.12.2019 R. – OGÓLNOPOLSKI TURNIEJ W WARCABACH STU POLOWYCH OSÓB NIEWIDOMYCH I SŁABOWIDZĄCYCH UDZIAŁ WZIĘŁY 3 OSOBY

Nordic walking – forma rekreacji polegająca na marszach ze specjalnymi kijami. Wymyślony został w Finlandii w latach 20. XX wieku, jako całoroczny trening dla narciarzy biegowych. W porównaniu do zwyczajnego marszu, nordic walking angażuje stosowanie siły do kijków z obu stron. Z tego powodu osoby go uprawiające angażują więcej partii mięśni, chociaż mniej intensywnie. Mięśnie (m.in. klatki piersiowej, tricepsy, bicepsy, ramion i brzucha) są również inaczej stymulowane niż w zwykłym marszu. To prowadzi do większego ich wzmocnienia niż przy zwyczajnym chodzeniu czy joggingu. Szczególnie: rozwija się siła i wytrzymałość ramion, łatwość wchodzenia na wzgórza, spala się więcej kalorii niż przy normalnym chodzeniu, zwiększa się stabilność przy chodzeniu z kijkami, redukuje nacisk na piszczele, kolana, biodra i plecy, co daje korzyści dla osób ze słabszymi stawami i nie dość silnymi mięśniami, odciążone są stawy, co jest szczególnie ważne dla osób starszych.